محرم دل

	محرم دل
	بیا مهدی شب هجران سحر کن... تقدیم به بیکران مهر و عطو فت حضرت مهدی (عج) که یگانه شاهراه عشق و عرفان جز امتداد نگاه او نیست ....(مرا هزار امید است و هر هزار تویی......)

اگه خدا بخواد

اگر خدا بخواد بعد امتحانات به اینجا صفایی می دم

+ نوشته شده در پنجشنبه 29 دی1390ساعت 3:7 بعد از ظهر توسط سرگشته |

بخشش خاتم

پسر فاطمه دل را طلب آموخته ای

معرفت بر عجم و هم عرب آموخته ای

در کلاسی که گشودی به شب عاشورا

عارفان را تو منا جات شب آموخته ای

داده ای دل به خدا تا همه دل بر تو دهند

بر مریدان محبت ادب آموخته ای

کربلا مدرسه عشق و تو استاد بزرگ

درس غیرت به زهیر و وهب آموخته ای

تو چگونه بشری ای پسر ختم رسل

بر ملک گفتن سبحان رب آموخته ای

شامیان تیغ کشیدند و نمی دانستند

نطق بر زینب والا نسب آمو خته ای

سایه خون تو بالای سر زینب بود

شیوه معرفت او را عجب آموخته ای

مرگ بر غصه، به خواهر تو چه گفتی که بگفت

ما را یت الا جمیلا ، طرب آموخته ای

سنگ می زد به سرت خصم و لبت می خندید

صبر بر شیعه به حال غضب آموخته ای

ذلت از منزلت هاشمیان می کا هد

همه را عزت پر تاب و تب آموخته ای

داغ بر لاله تو خونین جگرانداخته ای

خنده بر غنچه تو خشکیده لب آموخته ای

نفس اگر هست سبب سوز، سبب سازی تو

ای مسبب دل ما را سبب آموخته ای

خلق بیگانه به راحت طلبی می نازد

تو به یاران تعبد تعب آموخته ای

ساربان نیز گدا بود که انگشتر برد

خود تو این بخشش خاتم زأب آموخته ای

دل((کلامی)) بکن از مردم اغیار بخوان

آن دعایی که به ماه رجب آموخته ای

استاد کلامی زنجانی

+ نوشته شده در یکشنبه 13 آذر1390ساعت 6:8 بعد از ظهر توسط سرگشته |

بعد از اینهمه دوری

بی قرارتوام و در دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده برآب

در دلم هستی و بین من وتو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پرزدن چلچله هاست

بی توهرلحظه مرابیم فروریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مساله دوری وعشق

وسکوت تو جواب همه مساله هاست

*******

بی تاب شدم

بعد از اینهمه دوری .....

+ نوشته شده در پنجشنبه 24 شهریور1390ساعت 6:41 بعد از ظهر توسط سرگشته |

بازگشت

گفتم که خدا مرا حیاتی بفرست
طوفان زده ام راه نجاتی بفرست
فرمود که با زمزمه ی یامهدی (ع)
نذر گل نرگس صلواتی بفرست....

ياسها در کنار پنجره گل داده اند و درختان آبستن شکوفه اند.
چقدر در راهروهاي دلواپسي و نگراني به انتظار بنشينم؟ چقدر؟!
کي مي آيي تا ترکهاي دلم را در برابر تو شماره کنم!
سپيده که مي زند با خودم مي گويم اکنون در چشم اندازم ظاهر مي شوي و با يک سبد شکوفه نور نگاهم را با بهار لبخندت معطر مي کني.
به تو مي انديشم چون تو در ذهن مني و جز تو هيچ کس نمي تواند جاي خالي ات را پر کند. دروازه قلب من به روي تو باز است چون تويي سنگ صبور من.
چرا نمي آيي تا بسان کودکي به بالينت بنشينم و زار زار بگريم و بگويم از غمهايم.
جوابم را بده آخر بگو چه وقت به ديدنم مي آيي. شب يا سپيده دم.
به من بگو از کدامين راه عبور مي کني از کدامين شهر مي گذري؟ از کدام خيابان مي آيي؟
در کدام ساعت؟ در کدام دقيقه؟؟